Με αφετηρία μία από τις προαναφερθείσες κωλο-ομαδίτσες σας, θα σάς ικανοποιήσω όλους…
Διψάτε για ικανοποίηση, ε;
Πάσχετε από αθλητική νυμφομανία…
Όμως…
…δεν είναι καθόλου αθλητικά όσα έχω να πω…
Πρόσφατα λοιπόν, είδαμε μία εικόνα που φανέρωσε την αποσαθροποίηση τού ελληνικού ποδοσφαίρου σε όλο της το μεγαλείο…
(Είδατε; Ακόμα και η αποσαθροποίηση μπορεί να έχει μεγαλεία, οπότε όταν ακούτε για μεγαλεία μη γουρλώνετε προκαταβολικά τα μάτια σας από θαυμασμό…)
«Στον πυρήνα των φανατικών οπαδών τού Π.Α.Ο.Κ.…» όπως θα έλεγε ευσχήμως το οποιοδήποτε καθωσπρέπικο δελτίο ειδήσεων, είδαμε να αναρτάται πανό που έγραφε…
Μία φωτοβολίδα για κάθε καρωτίδα…
Ήταν ο προάγγελος τής πρόσφατης αναμέτρησης με τη Λάρισα στο Αλκαζάρ…
Και των επεισοδίων που έγιναν…
Εικοσιένα χρόνια πριν, στις 26 Οκτωβρίου τού 1986, ένα από δαύτα τα μουνόπανα πέταξε μία ψαράδικη φωτοβολίδα στην κερκίδα των Λαρισαίων φιλάθλων…
Σκότωσε έναν αθώο…
Τον ανυποψίαστο Χαράλαμπο Μπλιώνα…
Τού οποίου η μάνα ακόμη πενθεί με τη φωτογραφία τού παιδιού της, το αναμμένο καντήλι και τα σχετικά…
Και η γενιά μουνόπανων που διαδέχθηκε το μουνόπανο τού ’86, ήρθε να μάς δείξει τι διδάχθηκε από το θάνατο τού καθηγητή Μπλιώνα…
Μία φωτοβολίδα για κάθε καρωτίδα…
Τα μουνόπανα μίλησαν…
Ναι, είναι αλήθεια…
Και τα μουνόπανα έχουν φωνή…
Μην ακούσω κανέναν να πει «μα τι γλώσσα είναι αυτή που χρησιμοποιείς, ρε Αθλητάμπουρα;»…
Γιατί θα τ’ ακούσει άγρια…
Εγώ δεν χρησιμοποιώ γλώσσα…
Απλά καταγράφω την πραγματικότητα των μουνόπανων…
Τούς δίνω τη σημασία που ζήτησαν…
Τα αξιολύπητα μουνόπανα που βρόμισαν ανεξίτηλα την ιστορία τού Π.Α.Ο.Κ….
Έχουν τόση ανάγκη να τούς δοθεί σημασία, τα άμοιρα…
Είναι ικανά να βιάσουν και να σκοτώσουν όλον τον κόσμο, προκειμένου να τούς δώσει αυτός ο κόσμος σημασία…
Ζητούν τρυφερότητα σκοτώνοντας…
Εκλιπαρούν αγάπη απ’ το ίδιο τους το θύμα…
Και τα μουνόπανα έχουν ψυχή…
Νομίζουν ότι ο Μπλιώνας τα αγαπάει…
«Τού πήραμε τη ζωή…» σκέφτονται…
«Είμαστε Θεοί και Χάροι μαζί…» σκέφτονται…
Άρα ο Μπλιώνας μάς αγαπάει…
Η μάνα του μάς λατρεύει…
Το καντήλι τού γιου της το ανάβει κάτω από τις εικόνες μας…
Εμείς είμαστε πάνω απ’ το παιδί της…
Κατά βάθος…
Κι ο Χαράλαμπος είναι ο πεθαμένος αδελφός μας…
Αυτόν που σκοτώσαμε επειδή μάς έλειπε η μητρική αγάπη…
Την έπαιρνε όλη αυτός…
Φροντίδα εσύ;
Φωτοβολίδα εμείς…
Μία φωτοβολίδα για κάθε φροντίδα…
Κάθε Μπλιώνας που προστίθεται στο ενεργητικό μας, μάς κάνει λιγότερο ανθρώπους…
Και περισσότερο Θεούς…
Όλα αυτά τα άμοιρα μουνόπανα, που λέτε, έχουν έναν στόχο και έναν προσανατολισμό…
Να αγωνίζονται στο γήπεδο τής οργής…
Στο δικό τους γήπεδο…
Στο διεθνές γήπεδο…
Παντού γηπεδούχοι…
Καημένα…
Αν ξέρατε πόσο αξιολύπητα είστε, θα λυπόσασταν τον εαυτό σας…
Εγώ, ο Αθλητάμπουρας, σάς ξέρω πολύ καλά…
Σάς γνωρίζω…
Σάς γνωρίζω…
Αυτό μπορεί να σάς σκοτώσει πολύ ευκολότερα από τις δολοφονικές φωτοβολίδες σας…
Σάς σκοτώνει…
Αν μάς ξέρει ένας, μάς ξέρουν όλοι…
Όσο κι αν κρύβεστε πίσω από τις κουκουλίτσες σας…
Άμοιρα μουνόπανα…
Η κουκουλίτσα σας είναι διάφανη…
Σάς ξέρουν όλοι…
Όχι όμως εκεί που θα θέλατε…
Δεν είστε γνωστοί ως μάγκες…
Ούτε ως μουνόπανα…
Γιατί κι αυτός ακόμη ο προσδιορισμός σάς κολακεύει…
Είστε γνωστοί ως ανθρωπάκια που έχουν πεθάνει παραμένοντας ζωντανά…
Ξεκίνησα αυτά που γράφω με οργή για ’σάς και για το εμετικό πανό σας…
Έπαιξα, δηλαδή, στο γήπεδο σας…
Στο γήπεδο τής οργής σας…
Όμως…
Ο παικταράς Αθλητάμπουρας μπόρεσε για μία ακόμη φορά να αντεπεξέλθει στις συνθήκες ενός δύσκολου αγώνα…
Και να γυρίσει το ματς…
Γύρισα το ματς…
Η οργή έγινε λύπηση…
Όταν φτάσεις να σε λυπάται κάποιος, αυτομάτως έχεις χάσει απ’ αυτόν…
Αυτομάτως…
Ούτε αμφισβητήσεις μπορούν να υπάρξουν, ούτε ενστάσεις κακής διαιτησίας…
Πρόκειται για ακαριαίο διϋλιστήριο τού τελικού αποτελέσματος…
Αν εμφανιστεί η λύπηση, τελείωσε…
Αυτός που την αισθάνθηκε, κερδίζει…
Και μένει στον άλλον η λύπη…
Η οποία εκφράζεται με την οργή τής ψευτο-αυτο-θεοποίησης (και αυτο-ψευτο-θεοποίησης)…
Και με πανό που αποτελούν την ταυτότητα τού ηττημένου…
Τού λυπημένου…
Μία φωτοβολίδα για κάθε καρωτίδα…
Ο αξιολύπητος Θεός που ικετεύει την τύχη του να γίνει δολοφόνος…
Ικετεύει τη φωτοβολίδα να πετύχει καρωτίδα…
Και όταν ακουστεί το χαρμόσυνο γι’ αυτόν νέο περί θανάτου τού κάθε Μπλιώνα…
Τότε μεταφέρεται νοητά στη χώρα τής ευτυχίας του…
Στη χώρα όπου αλληλοξεγελιέται με τον εαυτό του ότι δεν πέφτουν θύματα τής Αξιολύπησης…
Στη χώρα τής ψευτο-αυτο-θεοποίησης του (και αυτο-ψευτο-θεοποίησης του)…
Στη χώρα όπου…
…ο Θεός είναι Μουνόπανο…
Ο «Αθλητάμπουρας»
